Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Głos i mowa

Zmiany głosu powodowane są twardnieniem i mniejszą elastycznością chrząstek krtaniowych, przy tym zwykle procesy te kończą się około 40 roku życia. W późniejszym okresie mięśnie krtani ulegają atrofii, słabną struny głosowe, występują zmiany w pigmen- tacji błony śluzowej (41 – 42). U ludzi wchodzących w okres starości głos staje się wyższy, chociaż w latach trzydziestych i czterdziestych jest niższy niż w młodości. W okresie późnej starości głos słabnie i skala jego zostaje stopniowo ograniczona. U wielu ludzi dźwięk głosu staje się ostry i piszczący. Stosunkowo wcześniej zmniejszają się możliwości śpiewu i publicznych przemówień, które wymagają lepszych warunków głosowych. Różnice wieku występują w ogóle wyraźniej przy tych formach aktywności, które wymagają większego zaangażowania osobistych możliwości człowieka, niż tego żąda życie codzienne (por. rozdz. VII, VIII, IX).

Mowa staje się wolniejsza, przy czym prawdopodobnie bardziej z powodu zmian w ośrodkowym układzie nerwowym, aniżeli w mechanizmach obwodowych. W trakcie mówienia stary człowiek robi częstsze i dłuższe przerwy. U bardzo starych ludzi pojawiają się zniekształcenia w wymowie, mogą również występować różne rodzaje zaburzeń mowy spowodowane patologicznymi zmianami w mózgu.

Tak zwana „mowa wewnętrzna” odgrywa pewną rolę w procesie myślenia. Dlatego też zmiany w wyrażaniu myśli w słowach są prawdopodobnie wynikiem interakcji między degeneratywnymi zmianami w ośrodkach mowy a degeneratywnymi zmianami w innych częściach mózgu, które decydują o inteligencji. Niestety, bardzo szczupła jest nasza wiedza o wpływie wieku na bardziej subtelne funkcje komunikowania się człowieka z otoczeniem (por. rozdz. X, s. 271).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.