Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

INTERPRETACJE UWZGLĘDNIAJĄCE REAKCJE INSTRUMENTALNE

Rozróżnienie, jakiego dokonujemy między odruchem warunkowym klasycznym a odruchem warunkowym instrumentalnym, dotyczy tylko metody eksperymentalnej, w wyniku której każdy z tych odruchów zostaje wykonany. Nie wyraża natomiast stanowiska autora wobec procesów leżących u podłoża tych dwóch form uczenia się. W warunkowaniu klasycznym wzmocnienie (bodziec bezwarunkowy) stosuje się bez względu na to, czy osobnik wykonał reakcję, czy też jej nie wykonał. Przy odruchach instrumentalnych podanie wzmocnienia zależne jest od zachowania osobnika – od wykonanej przez niego reakcji. Reakcja jest instrumentem służącym do otrzymania nagrody lub kary. Przykładem reakcji instrumentalnej może być pociągnięcie sznurka powodujące otwarcie skrzynki w celu uwolnienia się z niej, podanie łapy przez psa dla otrzymania pokarmu lub zmiana pomieszczenia w celu uniknięcia podłogi naładowanej prądem elektrycznym. Szczegółowy opis metod umożliwiających wytworzenie różnego rodzaju reakcji instrumentalnych przedstawia Konorski (1948).

Autorzy, których poglądy omawiamy w tym rozdziale, szczególnie ważną rolę w uczeniu się przypisują reakcjom instrumentalnym, wyróżniając najczęściej dwa rodzaje uczenia się, podlegające innym prawom. Warunkowanie klasyczne podporządkowane prawu kojarzenia przez styczność i warunkowanie instrumentalne opierające się na prawie efektu. Autorem, który pierwszy wyraźnie sformułował prawo efektu, jest Thorndike.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.