Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Kompleksy niemowlęce – ciąg dalszy

O kompleksie mówimy wtedy, gdy wpływ tych niemowlęcych doświadczeń na późniejsze zachowanie jest rozległy i wyraźny. W gruncie rzeczy zakłada się, że wszyscy ludzie mają „kompleksy” o różnym stopniu natężenia i jedynie w skrajnych przypadkach jest to coś anormalnego. W ujęciu Murraya kompleks jest to „trwały integrat (wywodzący się z jednego spośród wymienionych wyżej przyjemnych stanów), który wyznacza w sposób nieświadomy przebieg późniejszego rozwoju…” (1938, s. 363).

Murray definiuje i opisuje dość szczegółowo pięć kompleksów: klaustralny (claustral- „kompleks zamknięcia”), oralny, analny, uretralny (urethral – „moczowy”) i kastracyjny. Każdy stanowi efekt wydarzeń związanych z jednym spośród przedstawionych powyżej pięciu obszarów przyjemnych doświadczeń.

Kompleksy klaustralne reprezentują pozostałości prenatalnych, czyli macicznych, doświadczeń jednostki. Tym obszarem doznań zajmowali się między innymi tacy psychoanalitycy, jak Freud i Rank. Murray zestawił i usystematyzował te idee, rozwinął je i nadał im stosowną nazwę. Według niego ta ogólna nazwa obejmuje trzy specyficzne typy kompleksów: 1) kompleks zorganizowany wokół pragnienia przywrócenia warunków podobnych do panujących przed urodzeniem: 2) kompleks koncentrujący się wokół lęku przed brakiem oparcia i bezradnością: 3) kompleks charakteryzujący się lękiem przed uduszeniem i uwięzieniem (1938, s. 363).

Po podaniu ogólnego opisu tych kompleksów Murray przystępuje do wyszczególnienia symptomów czy kryteriów, na których podstawie można rozpoznać każdy z trzech typów kompleksu klaustralnego. Prosty kompleks klaustralny (przywrócenie warunków panujących w macicy) charakteryzują: kateksja miejsc zamkniętych (podobnych do macicy), obiektów opiekuńczych czy macierzyńskich, śmierci, przeszłości, a także opór przeciw zmianie oraz potrzeby: bierności, odosobnienia, pomocy, unikania krzywd. Tak więc ogólny obraz jest obrazem osoby biernej, zależnej, która jest zwrócona ku przeszłości i z reguły niechętna nowości czy zmianie. Kompleks – strachu przed brakiem oparcia (fear of insupport complex) przejawia się w strachu przed rozległymi przestrzeniami, upadkiem, utonięciem, trzęsieniem ziemi, pożarem oraz brakiem oparcia w rodzinie. Kompleks wyjścia (egression complex) dotyczy uciekania czy wyjeżdżania i wyraża się w kateksji rozległych przestrzeni i świeżego powietrza, w potrzebie ruchu i podróżowania, w kateksji zmian, w klaustrofobii i silnej potrzebie autonomii. Tak więc jednostka przejawiająca ten kompleks jest pod wieloma względami przeciwieństwem osoby, która przejawia prosty kompleks klaustralny.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.