Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

KRZYWE UCZENIA SIĘ CZ. II

Kształt przedstawionych krzywych bywa określany jako idealny. Obrazują one pewne ogólne prawidłowości uczenia się. Gdy analizujemy jednostkowe wyniki poszczególnych osób i przedstawiamy je graficznie, to zwykle nie uzyskujemy krzywych regularnych, z próby na próbę obserwuje się często przypadkowe wahania (spowodowane czynnikami ubocznymi), i to niekiedy tak znaczne, że utrudniają prawidłową charakterystykę procesu uczenia się. W związku z tym krzywe wykreśla się niekiedy w taki sposób, że różnice między efektami uzyskiwanymi w kolejnych próbach zostają niejako pomniejszone, nie rzucają się w oczy, na skutek czego różnice między większymi fragmentami krzywych stają się łatwiej uchwytne. Ważne jest, aby nie wiązało się to z deformacją ani ze zubożeniem danych uzyskanych w badaniu: informacje o każdej próbie mogą być przydatne.

Omawiany efekt uwypuklenia różnic między większymi fragmentami krzywej można osiągnąć za pomocą krzywej kumulacyjnej. Rysunki 17 i 18 przedstawiają dwie krzywe wykreślone na podstawie tych samych (fikcyjnych) danych: jedna – zwykłym sposobem, druga – poprzez kumulowanie efektów malejących.

W pierwszej krzywej uwidocznione są duże wahania występujące w kolejnych próbach w początkowym okresie uczenia się. Te same wahania można odczytać również z drugiej krzywej: świadczą o nich różnice w długości poziomych odcinków (odcinki pionowe są jednakowe). Różnice te nie utrudniają jednak uchwycenia zasadniczego charakteru zmian zachodzących w procesie uczenia się. Poznanie ich jest łatwiejsze niż w krzywej pierwszej. Jak wskazuje rys. 18, w krzywej kumulacyjnej kolejne próby odłożone są na osi pionowej, natomiast na osi poziomej odłożono kolejno czas każdej próby, a jednostki podane na tej osi pokazują łączny czas trwania prób poprzedzających moment oznaczcny na osi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.