Kształtowanie się potrzeb społecznych we wczesnym dzieciństwie

Interesującym przyczynkiem do zagadnienia kształtowania się potrzeb społecznych we wczesnym dzieciństwie jest praca J. Kaisera66, który stwierdził na podstawie badań eksperymentalnych, że dzieci wychowywane w środowisku ubogim w bodźce społeczne (w domach małego dziecka) wykazują – w porównaniu z dziećmi ze środowisk o optymalnym nasyceniu tych bodźców (dzieci wychowywane w rodzinie) -wzmożoną intensywność reakcji ukierunkowanych na osoby dorosłe. Autor mierzył wskaźniki intensywności reakcji dzieci w wieku 9-12 mieś. na następujące obiekty ukazywane dziecku, a następnie blokowane przeszkodą (szybą, tekturowym ekranem): 1) zestaw przedmiotów i zabawek, 2) rówieśnik, 3) znajoma osoba dorosła. Tabela 14 ukazuje układ tych .wskaźników w zależności od eksponowanych obiektów oraz środowiska badanych dzieci.

Autor wyjaśnia powyższe wyniki w świetle teorii Piageta oraz koncepcji rozwoju psychicznego jako procesu samoorganizacji. Dzieci przebywające w. środowisku rodzinnym, silnie nasyconym w bodźce społeczne, przejawiają wzmożoną potrzebę asymilacji informacji emitowanych przez przedmioty, natomiast u dzieci wychowywanych w domu małego ‚dziecka obiektem asymilacji są przede wszystkim osoby dorosłe. Ta preferencja dorosłych zaznacza się u dzieci szczególnie silnie w porównaniu z przedmiotami: rówieśnik jako obiekt społeczny jest dla badanych dzieci stosunkowo najmniej atrakcyjny. Czasy reakcji na osobę dorosłą (tx i t2) są znacząco krótsze od czasów reakcji na eksponowane przedmioty i rówieśnika, a liczba podejść do przeszkody w sytuacji, gdy blokuje ona kontakt z dorosłym, jest także wyższa niż przy zablokowaniu innych bodźców.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *