Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Metoda dwustopniowa (pośrednia)

Zależnie od szczegółowych celów badawczych stosowane są rozmaite modyfikacje tej wersji metody. Tak na przykład w celu ustalenia, czy badany kieruje się w rozpoznawaniu pudełka jego położeniem czy innymi cechami, można zmieniać w sposób niewidoczny położenie pudełek w okresie odroczenia. Można wykluczyć ewentualność rozpoznawania pudełek według ich położenia poprzez wprowadzenie poruszającej się podstawy (Włodarski, 1961).

Opisana wersja metody stwarza szerokie możliwości modyfikacji i – co wiąże się z tym bezpośrednio – jest ona użyteczna przy rozwiązywaniu ogromnie rozległego zakresu problemów badawczych.

Metoda dwustopniowa, zwana inaczej pośrednią, została opracowana jako pierwsza (Hunter, 1913). W odróżnieniu od metody opisanej poprzednio potrzebny jest w niej wstępny trening osób badanych. Uczą się oni najpierw jakichś reakcji natychmiastowych, jak na przykład wychodzenia przez te drzwi, które są oświetlone, zbliżania się do tego karmika, przy którym dźwięczy dzwonek, naciskania określonego guzika w odpowiedzi na sygnał itd. Reakcje te wytwarzają się u badanych w okresie treningu dzięki stosowaniu wzmocnień (na przykład przyjście na dany sygnał do właściwego karmika nagradzane jest pokarmem, naciśnięcie na określony sygnał odpowiedniego guzika powoduje, że dziecko uzyskuje cukierek lub zabawkę). Po wytworzeniu związków między odpowiednimi bodźcami a reakcjami następuje właściwy eksperyment, w którym stosuje się te same bodźce, co w czasie treningu, ale uniemożliwia się badanemu wykonywanie reakcji natychmiastowych. Długość okresu odroczenia regulowana jest przez eksperymentatora, inne czynniki, które są zmiennymi w metodzie jednostopniowej, odgrywają również rolę zmiennych w metodzie dwustopniowej. Problematyka badawcza związana z obydwoma wersjami metody reakcji odroczonych jest podobna.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.