Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Metoda odroczenia wielokrotnego

Metoda odroczenia wielokrotnego została zainicjowana przez Tinkle- paugha i stosowana jest podobnie jak dwie poprzednio opisane wersje zarówno w badaniach zwierząt, jak i ludzi (Tinklepaugh, 1932). Postępowanie przy tej metodzie polega na tym, że chowa się wiele przedmiotów, a nie jeden, i po okresie odroczenia badany odnajduje je kolejno, rozpoznając pomieszczenia, w których ukryto przedmioty. Metoda ta stosowana bywa w rozmaitych wariantach. Można w niej zmieniać liczbę i rodzaj chowanych przedmiotów. Tinklepaugh posługiwał się w niektórych eksperymentach aż 16 parami pudełek, chowając przedmioty do jednego z pudełek każdej pary. Pudełka w liczbie 32 ustawione były na podłodze na obwodzie koła, pośrodku którego stał badany. W innych eksperymentach osobę badaną przeprowadzano przez szereg pomieszczeń i w jej obecności wkładano w każdym z nich przedmiot do jednego z dwu pudełek. Po okresie odroczenia badany dokonywał wyboru przechodząc kolejno przez te same pomieszczenia.

Metoda odroczenia wielokrotnego, zainicjowana jako jednostopniowa (bezpośrednia), stosowana jest także jako dwustopniowa (pośrednia). Osoba badana, którą w czasie wstępnego treningu wyuczono wykonywać określone reakcje natychmiastowe na pewne sygnały, otrzymuje wówczas najpierw szereg sygnałów i później, po okresie odroczenia, reaguje na każdy z nich oddzielnie.

Za pomocą omawianej wersji metody reakcji odroczonych można określić, ile prawidłowych rozpoznań potrafi dokonać badany po odpowiednio długim okresie odroczenia, oddzielającym ekspozycję bodźców od reakcji. Poprzednio scharakteryzowane wersje informują o trwałości śladów bodźców pojedynczych, wyrażającej się w maksymalnej długości okresu odroczenia, po którym następuje prawidłowa reakcja. Metoda odroczenia wielokrotnego pozwala określić zakres pamięci, wyrażający się w maksymalnej liczbie prawidłowych rozpoznań i reakcji wykonanych po okresie odroczenia ustalonej długości. Z tych względów wersję tę można uznać za uzupełniającą w stosunku do dwu pierwszych.

Metoda reakcji odroczonych ma wiele wspólnego z metodą rozpoznawania. I jedna, i druga opiera się na zasadzie identyfikacji. Czynnikiem różnicującym jest przede wszystkim rodzaj reakcji. W metodzie rozpoznawania najczęściej wchodzą w grę – przynajmniej między innymi – reakcje werbalne: badanie przeprowadzane jest zawsze przy użyciu instrukcji słownej. W metodzie reakcji odroczonych wchodzą w grę ruchowe reakcje niewerbalne, a samo badanie w wielu wypadkach przebiega bez żadnej instrukcji słownej.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.