Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

METODY ODRUCHOWO-WARUNKOWE

Metody odruchowo-warunkowe stosowane w badaniach nad uczeniem się, aczkolwiek powstawały w wyniku inwencji różnych badaczy, nawiązują przede wszystkim do koncepcji pawłowowskich. Za pomocą tych metod wytwarza się związki czasowe, nazywane inaczej związkami lub odruchami warunkowymi, i bada różnorodne ich aspekty. Wytwarzanie związków warunkowych dokonuje się często przez łączenie czynników dla reakcji obojętnych (nie wywołujących jej) z czynnikami nieobojętnymi (wywołującymi reakcję). Czynnikami nieobojętnymi mogą być albo bodźce bezwarunkowe, które na zasadzie dziedziczenia lub mechanizmów wrodzonych wywołują u przedstawicieli danego gatunku określonego rodzaju reakcje, albo – utrwalone w wyniku indywidualnego doświadczenia – bodźce warunkowe. Łączenie czynników obojętnych z nieobojętnymi sprawia, że pierwsze nabierają właściwości drugich. Na przykład, sygnał świetlny, poprzedzający podawanie pokarmu, powoduje wydzielanie śliny.

Przed warunkowaniem bodziec nieobojętny (bezwarunkowy lub warunkowy) wywołuje reakcję (bezwarunkową lub warunkową), natomiast bodziec, na który ma być wytworzone warunkowanie, jest obojętny ze względu na tę reakcję (nie wywołuje jej). W czasie warunkowania bodziec obojętny poprzedza działanie bodźca nieobojętnego, sygnalizując go, w wyniku czego nabiera jego właściwości i staje się nowym bodźcem warunkowym. O wytworzeniu związku świadczy fakt, że nowy bodziec warunkowy (dawny czynnik obojętny) działając w sposób izolowany wywołuje reakcję warunkową podobną do tej, jaką wywołuje dawny bodziec nieobojętny. Nowy bodziec warunkowy staje się sygnałem tego bodźca.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.