METODY REPRODUKCJI CZ. II

Dalszą trudność metodyczną stanowi fakt, że pewne elementy zapamiętanego materiału mogą wydawać się osobie badanej nieistotne i z tych względów zostają one pominięte w reprodukcji. Trudność ta może być przynajmniej częściowo zredukowana przez odpowiedni dobór materiału do ekspozycji oraz umiejętnie sformułowaną instrukcję.

Za przykład zapamiętywanego materiału może posłużyć tekst dający się podzielić na określoną liczbę jednakowych pod względem wagi ich znaczenia, możliwie krótkich, odcinków. Tekstami posługiwało się w badaniach wielu autorów. Próbą przezwyciężenia trudności występujących w badaniach przeprowadzanych na tym materiale jest między innymi podział tekstu na tzw. „porcje treściowe” (Szewczuk, 1957). Na uwagę zasługuje modyfikacja wprowadzona przez Kreutza. Istota jej polega na podziale treści tekstu eksponowanego na tzw. szczegóły pozytywne oraz wprowadzeniu pytań dotyczących tych szczegółów (Brachacka, 1960: Witoszek, 1967).

Metoda zapamiętanych członów stosowana jest zwykle w badaniach pamięci odroczonej. Jedna z jej wersji używana jest także do pomiaru pamięci bezpośredniej i pod taką nazwą znana jest w literaturze.

Metoda pomiaru pamięci bezpośredniej. Metoda ta została zainicjowana w przedostatnim dziesięcioleciu ubiegłego wieku przez Jacobsa. Za pomocą niej można określić, ile elementów jakiegoś materiału potrafi odtworzyć osoba badana bezpośrednio po jego jednorazowej ekspozycji. W eksperymentach stosowanych najczęściej osoba badająca odczytuje kolejno listy cyfr, polecając badanemu, aby powtarzał je w tej samej kolejności. Każda z list zawiera od 3 do 12 cyfr. Eksperymentator rozpoczyna badanie od odczytywania listy najkrótszej i stopniowo przechodzi do list coraz dłuższych, ustalając maksymalnie długą listę, którą osoba badana odtwarza prawidłowo. Wynik wyrażony jest zwykle liczbą określającą liczbę elementów w prawidłowo odtworzonej liście maksymalnej długości. Niekiedy stosuje się więcej niż jedną listę tej samej długości, na przykład trzy. Wówczas prawidłowe odtworzenie każdej z list punktuje się odpowiednio, licząc jedną prawidłową reprodukcję jako jedną trzecią punktu. Badanie kontynuuje się nawet wówczas, gdy osoba badana nie reprodukuje żadnej z trzech list zawierających jednakową liczbę cyfr.

Przykładowo: Jeżeli osoba badana odtwarza prawidłowo wszystkie listy zawierające do 5 cyfr włącznie, dwie listy z 6 cyframi, jedną listę z 7 cyframi, natomiast nie odtworzy żadnej listy z 8 cyframi, jej wynik wynosi wówczas 6. Za prawidłową reprodukcję wszystkich list zawierających do 5 cyfr włącznie zalicza się badanemu 5 punktów: za odtworzenie dwu list z 6 cyframi – 2 V3 = 2/3: za jedną listę z 7 cyframi – V3. 5+2/3+V3 = 6.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *