Pionierskie prace Dollarda i Millera

Pionierskie prace Dollarda i Millera, a także takich postaci jak O. Hobart Mowrer (1950, 1953) i Robert R. Sears (1944, 1951), wywarły duży wpływ, pobudzając do dalszych starań zmierzających do rozszerzenia zasad uczenia się, tak aby objęły one dziedzinę rozwoju osobowości i psychoterapię. Nie możemy przedstawić tu zasług wielu badaczy i teoretyków, którzy wnieśli wkład do tego dzieła. Prace dwóch par autorów, Josepha Wolpego i Hansa Eysencka oraz Martina Seligmana i Alberta Bandury, pozwolą jednak zilustrować kierunki, w jakich rozwijały się koncepcje osobowości oparte na teorii uczenia się.

Poglądy Wolpego i Eysencka kontrastują w interesujący sposób z ujęciem Dollarda i Millera. Jak się przekonaliśmy, Dollard i Miller pozostawali pod silnym wpływem myśli psychoanalitycznej i uznali za słuszne wiele intuicji freudystów. Starali się oni połączyć obie te tradycje wprowadzając do bogatej literatury teorii psychoanalitycznej siłę i precyzję pojęć teorii uczenia się. Wolpe i Eysenck odrzucili ten typ podejścia i wysunęli pogląd, że prosty zbiór zasad uczenia się ustalonych w laboratorium wystarczy do wyjaśnienia genezy wielu zjawisk z zakresu osobowości. Uważają oni tradycyjne metody psychoterapii za równie niezadowalające i pod względem teoretycznym, i praktycznym. Eysenck (1952a: Eysenck i Wilson, 1974) wykazywał, że w gruncie rzeczy nie ma rozstrzygających dowodów, iż psychoanaliza i inne podobne formy psychoterapii są w ogóle skuteczne. Zamiast tych metod zaproponowano zupełnie odmienne techniki, które stały się znane pod nazwą terapii behawioralnej (Skinner i Lindsley, 1954: Eysenck, 1959). Techniki terapii behawioralnej, z których kilka zostało opracowanych przez Wolpego, polegają na bezpośrednim zastosowaniu zasad wykrytych w laboratoriach teoretyków uczenia się, do eliminowania problemów neurotycznych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *