Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

POGLĄDY MILLEHA CZ. II

Wzmocnienie Miller pojmuje, analogicznie jak Hull — jako redukcję popędu, przy czym, w przeciwieństwie do Hulla posługującego się zamiennie terminami redukcja popędu, redukcja bodźca popędowego i redukcja potrzeby, Miller uważa wzmocnienie za redukcję bodźca popędowego (Miller i Dollard, 1941).

Wykonanie reakcji, która redukuje bodziec popędowy, jest innym czynnikiem, którego obecność warunkuje proces uczenia się. Popęd może zostać zredukowany nie tylko przez wykonanie jednej określonej reakcji. Najczęściej występuje kilka reakcji, z których każda może spowodować ten sam skutek — zredukowanie popędu. Na przykład, głód można zaspokoić zjadając odpowiednią liczbę kanapek lub udając się do restauracji na obiad. Bodźce, które decydują o tym, jaką reakcję osobnik wykona w celu zredukowania popędu, nazywają się sygnałami. Każdy bodziec ma zatem pewną wartość popędową i pewną wartość jako sygnał. W pierwszym przypadku wartość zależy od siły, w drugim zaś od jego odrębnego wobec innych bodźców charakteru. Bodźce nabierają właściwości popędowych i sygnałowych w wyniku uczenia się. Rolę, jaką w każdym przypadku uczenia się odgrywają cztery elementy: popęd, sygnał, reakcja i nagroda — mcżna wyjaśnić nawiązując do zachowania się szczura umieszczonego w skrzynce problemowej. Popędem dla szczura jest głód, najważniejszym sygnałem — dźwignia, reakcją — naciśnięcie dźwigni, nagrodą — otrzymanie pożywienia. Interpretacja Millera jest niesformalizowana i ma bardziej ogólny charakter. Miller nie uwzględnia bowiem zmiennych pośredniczących, które — zdaniem Hulla — wyznaczają siłę związku między bodźcem a reakcją, i nie usiłuje wykazać zależności ilościowej pomiędzy uwzględnionymi przez siebie zmiennymi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.