Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Powrót dziecka chorego na białaczkę do szkoły

Życie dziecka toczy się wokół szkoły i skuteczny powrót wymaga szybkiego wejścia z powrotem w to środowisko. Szkoła przyczynia się do rozwoju wielu zdolności, do nawiązywania kontaktów rówieśniczych i do działalności społecznej. Dziecko, które traci zaledwie 4 tygodnie nauczania w ciągu roku, napotyka trudności w nauce. Traci również możliwość uczestnictwa we wspólnych przeżyciach, które umożliwiają budowanie przyjaźni. Dla dziecka chorego na raka szkoła odgrywa dodatkową rolę jako środowisko normalizacji życia i przeciwdziałania niepokojowi, depresji i izolacji, które towarzyszą chorobie i leczeniu (Henning, Fritz 1983 s. 261 i nn.: Sposto, Hammond 1985 s. 195 i nn.: Spirito 1990 s. 359 i nn.: Zdebska, Armata 1982 s. 847 i nn.).

Dzieci chore na raka, powracające do szkoły, często z trudnością utrzymują odpowiednią frekwencję. Niska frekwencja spowodowana jest ko- niecznością wyjazdu do kliniki, a ponadto może spowodować rozwinięcie się relacji zależno-opiekuńczej między rodzicami i dziećmi (Lansky, Gendel 1978 s. 133 i nn.).

Potrzebne są działania ułatwiające dziecku doświadczenia szkolne (Katz, Kellerman, Rigler 1977 s. 72 i nn.). Pierwszy krok to ustalenie systemu komunikacji pomiędzy szkołą, rodzicami i personelem medycznym. Celem jest wczesne wykrywanie i usuwanie problemów. Jednak aby osiągnąć lepsze efekty, program taki można zacząć już w momencie postawienia diagnozy, mając dokumentację poziomu osiągnięć i frekwencji, jaki występował przed diagnozą oraz podstawowe oszacowanie bieżącego stanu (dokonania i testy neuropsychologiczne). Ważna jest ciągłość pracy w szkole lub, jeśli to konieczne, w szkole na terenie szpitala bądź w nauczaniu indywidualnym. Jednocześnie w celu zmiejszenia poczucia izolacji, pacjent i jego rodzina winni być zachęcani do podtrzymania kontaktów z nauczycielami dziecka i z kolegami szkolnymi. Dzieci, z którymi chore dziecko uczyło się oraz personel szkoły, muszą być przygotowani na moment powrotu dziecka do szkoły. W przeciwnym wypadku może dochodzić do wielu nieporozumień dotyczących przyczyn choroby, stanu zdrowia itp. (Katz 1985: por. Zdebska, Armata 1979 s. 919 i nn.).

Dla pacjenta częstymi powodami trosk są: wygląd, reakcje na wygląd, dociekliwe pytania, niezrozumienie ze strony kolegów. Możliwość przedstawienia wyjaśnień i odpowiedzi często zmniejsza napięcie. Najczęściej najlepszym wyjściem z takiej sytuacji są krótkie, bezpośrednie i szczere odpowiedzi.

Ponadto pomocnym dla nauczycieli mogłoby być uzyskanie od rodziców pozwolenia na wcześniejsze przygotowanie klasy na powrót dziecka poprzez otwarte opisanie wydarzeń i szczere odpowiedzenie na pytania. Czasem też samo dziecko chce mówić o tym wobec klasy. Można też w klasie zorganizować odpowiednią prezentację ukazującą chorobę i jej leczenie (Clopovich, Rosen, Vairns 1980). Personel szkoły również potrzebuje informacji o białaczce u dzieci i jej specyficznych implikacjach dla funkcjonowania w szkole. Wychowawcy potrzebują opisu stanu zdrowotnego dziecka, skutków ubocznych leczenia, prognoz i codziennego funkcjonowania. Nauczyciele doceniają możliwość zadawania pytań i wyjaśniania wątpliwości (Ross 1984 s. 84 i nn.: por. Zdebska, Balwierz, Rytlewska 1982 s. 391 i nn.: Zdebska, Armata, Balwierz 1987 s. 490 i nn.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.