Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Przestrzeń życiowa

Chociaż zaczęliśmy od osoby i dopiero później otoczyliśmy ją środowiskiem psychologicznym, to jednak bardziej zgodne z lewinowską zasadą przechodzenia od ogółu do szczegółu byłoby rozpoczęcie naszych rozważań od przestrzeni życiowej, a następnie wyróżnienie w niej osoby i środowiska. Przestrzeń życiowa jest bowiem wszechświatem psychologa, jest ona całą rzeczywistością psychologiczną. Zawiera ogół możliwych faktów zdolnych determinować zachowanie jednostki. Obejmuje wszystko, co trzeba wiedzieć, aby zrozumieć konkretne zachowanie pojedynczej istoty ludzkiej w danym środowisku psychologicznym i w danym czasie. Zachowanie (behavior) jest funkcją przestrzeni życiowej: B=f (L). „Zadaniem psychologii dynamicznej jest jednoczesne wyprowadzenie zachowania danej jednostki z ogółu faktów psychologicznych, istniejących w przestrzeni życiowej w danym momencie” (Lewin, 1936a).

Fakt, że przestrzeń życiowa jest otoczona przez świat fizyczny, nie oznacza, że jest ona częścią tego świata (rysunek 11-3). Jest raczej tak, że przestrzeń życiowa i przestrzeń poza nią są zróżnicowanymi i odrębnymi obszarami większej całości. Czy ta większa całość, czyli wszechświat {universe), jest skończona czy nieskończona, czy jest chaosem czy kosmosem, to wszystko nie interesuje psychologii, z wyjątkiem jednej bardzo ważnej sprawy. Fakty istniejące w obszarze przylegającym od zewnątrz do granicy przestrzeni życiowej (obszar ten Lewin nazywa „otoczką zewnętrzną” -foreign hull – przestrzeni życiowej) mogą materialnie oddziaływać na środowisko psychologiczne. Innymi słowy: fakty niepsychologiczne mogą mieć i mają w istocie wpływ na fakty psychologiczne. Lewin zaproponował, aby naukę o faktach w otoczce zewnętrznej nazwać „ekologią psychologiczną” (1951, rozdz. VIII). Przy prowadzeniu badania psychologicznego pierwszy krok polega na ustaleniu natury faktów zachodzących na granicy przestrzeni życiowej, ponieważ fakty te pomagają ustalić, co jest, a co nie jest możliwe, co mogłoby, a co nie mogłoby się wydarzyć w przestrzeni życiowej. Lewin postąpił tak przed podjęciem badań nad nawykami pokarmowymi u ludzi i nad możliwymi sposobami ich zmiany (1943, 1951, rozdz. VIII).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.