Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Silne poczucie więzi z grupą u dziecka

Młodszy wiek szkolny, jak powiedzieliśmy, a zwłaszcza pierwszą jego fazę – cechuje moralność heteronomiczna. Faza druga młodszego wieku szkolnego zawiera już pierwsze przejawy autonomii moralnej, polegającej na szacunku dla reguł wynikających ze wzajemnego porozumienia, poszanowania dla zasady wzajemności oraz brania pod uwagę przy ocenie nie tylko samego czynu, ale i intencji jego sprawcy. Jednakże fazę tę należy traktować raczej jako okres przejściowy od heteronomii do autonomii. Przeobrażenia pod tym względem dokonują się niejednocześnie we wszystkich dziedzinach sądów moralnych i w wielu wypadkach istnieje chwiej- ność w postawach dzieci. Sądy moralne i postawy kształtują się i krystalizują w sytuacjach życia społecznego dziecka.

Silne poczucie więzi z grupą i odczuwanie swojej od niej zależności, ukształtowane u większości dzieci przy końcu tego okresu, może dla niektórych z nich rodzić w poszczególnych wypadkach sytuacje konfliktowe, w których dziecko ulega naciskowi grupy, walcząc jednak z poprzednio utrwalonymi postawami. Konflikty takie zachodzą zarówno w środowisku szkolnym, jak i rodzinnym. Na przykład zdarza się niejednokrotnie w szkole, iż wzajemna solidarność między dziećmi dotyczy spraw nie akceptowa- nycłi przez nauczyciela i nie mieści się w oficjalnym życiu klasy. Może wtedy zachodzić w dziecku walka motywów i uczuć w aspekcie właśnie moralnym, a wybór nie jest łatwy. Zdarza się również, że charakterystyczne dla tego wieku silne pragnienie obcowania z rówieśnikami i towarzyszące temu emocje, jeśli napotykają na przeszkodę, niwelują autorytet matki czy ojca i dla zaspokojenia swoich dążeń dziecko świadomie przekracza ukształtowane we współżyciu rodzinnym i funkcjonujące na ogół reguły postępowania wobec rodziców. Niejednokrotnie takie zachowanie dziecka ma nie tylko w pełni uświadomiony charakter, ale i nosi znamiona zaplanowanego wybiegu. Na przykład 9-letni chłopiec zdradza w rozmowie popełnione przez siebie „kłamstwo w działaniu”, które polega na wykonywaniu ruchów i czynności mających świadczyć o innych przeżyciach i intencjach niż te, których doznaje się w rzeczywistości:

„Mamusia nie pozwoliła mi wyjść do chłopców, bo się miałem u.czyć. Ale byłem na mamusię za to bardzo rozgniewany i nie chciało mi się uczyć. Siadłem przy Stoliku, wyciągnąłem książki i> na zeszycie, żeby myśleli, że się uczę, zacząłem trenować grę w wyrazy, żeby móc potem wygrywać. Na górze kartki pisałem długie słowo, a pod nim wszystkie inne. Ale raz mamusia weszła do pokoju, popatrzyła, że ja cicho siedzę i myślała, że ja się grzecznie uczę, i poszła. A za trochę przyszła i powiedziała, że jak skończyłem, to mogę iść się bawić”82.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.