Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

STWARZANIE WARUNKÓW SPRZYJAJĄCYCH ĆWICZENIU CZ. II

Badania prowadzone nad bliźniętami sugerują, że począwszy od pierwszych lat życia dziecka ćwiczenie odgrywa coraz większą rolę. Efektywność jego wzrasta, gdy w grę wchodzą czynności ontogenetyczne, takie jak pływanie, jazda na rowerze, które opanowywane są przez dziecko później niż czynności filogenetyczne (siedzenie, stanie, chodzenie). Wyniki te pozwalają przypuszczać, że rozwój poszczególnych funkcji nie odbywa się równomiernie. W rozwoju każdej z nich można zazwyczaj wyróżnić okresy większej lub mniejszej podatności na ćwiczenie. Fakt ten nabiera szczególnej wagi, gdy próbuje się przyspieszyć rozwój poprzez świadome nim kierowanie, podejmując decyzję co do momentu, w którym należy rozpocząć ćwiczenie poszczególnych sprawności. Na podstawie dotychczasowych badań możemy przypuszczać, że w zakresie określonych funkcji istnieją okresy szczególnej podatności na oddziaływanie wychowawcze, w których, stosując odpowiednio dobrane ćwiczenia, można przyspieszyć rozwój różnych czynności ontogenetycznych (Wygotski, 1956: Leontiew, 1962: Babska, 1963).

Według poglądów reprezentowanych przez niemal wszystkich psychologów radzieckich wypowiadających się na temat stosunku między dojrzewaniem a uczeniem się, korzystne jest przed rozpoczęciem ćwiczenia poznanie „sfery najbliższego rozwoju”. Zgodnie z poglądami Wygotskiego (1956) uważa się, że rozpoczynając działania mające na celu przyspieszenie rozwoju, musimy znać możliwości dziecka w zakresie wykonywania przez nie różnych czynności oraz możliwości wykonywania tych czynności przy pomocy osób dorosłych. Sferę najbliższego rozwoju określa to, co potrafi dziecko zrobić przy pomocy osób z zewnątrz i co ujawni się samoistnie w najbliższym okresie. Aby przyspieszyć rozwój należy przede wszystkim stosować zabiegi umożliwiające dziecku wykonanie tych czynności samodzielnie. Efekty ćwiczenia zależą jednak nie tylko od wywołanej dojrzewaniem „gotowości” organizmu do wykonania określonej czynności, lecz również od wielu czynników związanych ze środowiskiem, jak np. rodzaju i ilości ćwiczeń oraz stosowanej metody.

Wśród psychologów radzieckich zarysowują się też różnice, gdy wypowiadają się oni na temat tego, na czym ma polegać nauczanie przyspieszające rozwój i warunków, w jakich jest ono najskuteczniejsze. Kaba- nowa (1965, 1968) np. uważa, iż rozwój można najskuteczniej przyspieszyć, gdy pokazuje się dziecku sposoby formułowania uogólnień oraz metody i zasady rozwiązywania zadań w sposób umożliwiający przenoszenie ich na nowe sytuacje. Najskuteczniejszym sposobem przyspieszania rozwoju, zdaniem autorki, jest więc stwarzanie warunków sprzyjających transferowi w „uczeniu się, jak się uczyć” (patrz s. 221-246).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.