Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Synchroniczność w psychologii Junga

W późnym okresie swego życia Jung (1952a) wprowadzi! do swej teorii zasadę, która nie ma charakteru ani przyczynowego, ani ideologicznego. Nazwał ją zasadą synchroniczności. Zasadę tę stosuje się do zdarzeń, które współwystępują w tym samym czasie, ale żadne z nich nie jest przyczyną drugiego: jeśli na przykład jakaś myśl zgodna jest z obiektywnym wydarzeniem. Prawie każdy doświadczył takiej koincydencji, na przykład pomyślał o jakiejś osobie, a ona akurat się pojawiła, śnił o chorobie lub śmierci przyjaciela czy znajomego, a później dowiedział się, iż wypadek ten miał miejsce akurat w tym samym czasie co jego sen. Przedstawiając działanie zasady synchroniczności Jung odwołuje się do bogatej literatury na temat telepatii, jasnowidzenia i innych zjawisk paranormalnych. Sądzi on, że wielu z tych zjawisk nie można wyjaśnić działaniem przypadkowego zbiegu okoliczności. Jung sugeruje, iż we wszechświecie, poza porządkiem przyczynowym, istnieje również inny porządek zjawisk. Zjawiska synchroniczne właściwe są naturze archetypów. Archetyp ma charakter psychoidalny, to znaczy zarówno psychiczny, jak i fizykalny. W związku z tym archetyp może wprowadzić do świadomości wyobrażenie zdarzenia fizycznego, chociaż w rzeczywistości zdarzenie to nie jest bezpośrednio spostrzegane. Archetyp nie jest przyczyną, nie powoduje żadnego z tych zdarzeń (wyobrażenia i rzeczywistego zdarzenia): ma natomiast własności umożliwiające ich synchroniczne wystąpienie. Zasada synchroniczności lepiej wyjaśnia zbieżność zjawiska psychicznego (myśli) i materialnego niż koncepcja zakładająca, iż myśl powoduje zmaterializowanie się przedmiotu myśli. (Interesujące przedstawienie zasady synchroniczności można znaleźć w książce Anieli Jaffé Front the life and work of C.G. Jung (1971 – O życiu i pracy Junga. Patrz także Progoff, 1973).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.