Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Terapia niedyrektywna

Terapia niedyrektywna zyskała sobie znaczną popularność wśród psychologów zajmujących się poradnictwem i terapią. Stało się tak częściowo dlatego, iż – historycznie rzecz biorąc – wywodziła się ona z psychologii, a nie z medycyny. Zgodnie z powszechną opinią dość łatwo jej się nauczyć, a jej stosowanie prawie wcale nie wymaga posiadania wiedzy na temat diagnozy i dynamiki osobowości. Ponadto czas trwania terapii jest stosunkowo krótki w porównaniu na przykład z psychoanalizą, a niektórzy klienci odnoszą ponoć pewne korzyści już po kilku sesjach terapeutycznych.

W tej książce nie zajmujemy się jednak psychoterapią, a wspomnieliśmy o niej tylko dlatego, iż teoria osobowości Rogersa wywodzi się z jego doświadczeń w prowadzeniu terapii skoncentrowanej na kliencie. Obserwacje zgromadzone w trakcie terapii stanowiły dla Rogersa „cenne źródło materiału obserwacyjnego do badań nad osobowością” (1947, s. 358). Sformułowanie teorii osobowości pomogło mu z drugiej strony naświetlić i wyjaśnić stosowane przez niego procedury terapeutyczne.

Carl Rogers urodził się 8 stycznia 1902 roku w Oak Park, w stanie Illinois, jako „środkowe dziecko w dużej, blisko związanej ze sobą rodzinie, dla której podstawowymi wartościami były ciężka praca i wysoce konserwatywny (bliski fundamentalizmowi) protestantyzm” (1959, s. 186). Gdy Carl miał 12 lat, jego rodzina przeniosła się na farmę, a on zainteresował się naukami rolniczymi. Zainteresowanie naukami przyrodniczymi trwało również podczas pierwszych lat studiów, kiedy to Rogers przejawiał zamiłowanie do fizyki i biologii. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Wisconsin w 1924 roku zaczął uczęszczać do Seminarium Teologicznego w Nowym Jorku (Union Theological Seminary), gdzie zetknął się z liberalnymi filozoficznymi poglądami na temat religii. Po przeniesieniu się do Szkoły Nauczycielskiej Uniwersytetu Kolumbijskiego (Teachers College of Columbia University) znalazł się pod wpływem filozoficznych poglądów Johna Dewey a i zapoznawał się z psychologią kliniczną pod kierunkiem Lety Hollingworth. W Uniwersytecie Kolumbijskim uzyskał w 1928 roku stopień magistra, a w 1931 roku stopień doktora.

Pierwsze praktyczne dowiadczenia z dziedziny psychologii klinicznej zdobywał w Instytucie Poradnictwa dla Dzieci (Institute for Child Guidance), w którym panowała silna orientacja freudowska. Rogers zanotował, iż „między wysoce spekula- tywnym myśleniem freudowskim a nastawieniem statystycznym i wpływami poglądów Thorndike’a dominującymi w Szkole Nauczycielskiej występowały ostre, niemożliwe do pogodzenia sprzeczności” (1959, s. 186).

Po uzyskaniu doktoratu z psychologii Rogers zaczął pracować w Ośrodku Poradnictwa w Rochester (Rochester Guidance Center), a później został jego dyrektorem.

Poglądy personelu miały charakter eklektyczny, wywodziły się z różnych szkół, a nasze częste i ciągłe dyskusje na temat metod leczenia opierały się na doświadczeniach zdobywanych w codziennej pracy z naszymi klientami – dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. Był to początek prób i starań zmierzających do wykrycia porządku systematyzującego nasze doświadczenia zdobyte w pracy z ludźmi. Próby te miały dotąd dla mnie ogromne znaczenie. W rezultacie tych starań powstała książka Clinical treatment of the problem child (1939 – Leczenie kliniczne dziecka zaburzonego) (1959, s. 186-187). W tym czasie Rogers pozostawał pod wpływem Otto Ranka, psychoanalityka, który w tym okresie odszedł od ortodoksyjnych nauk Freuda.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.