Wycofywanie się z życia

Jedną z bardziej widocznych oznak starości jest sy stematyczne zmniejszanie się zakresu interakcji spo łecznych. Psychologowie i socjologowie pracując w dziedzinie gerontologii poświęcili temu zjawisku wie le uwagi (5). Najwyraźniejszym przykładem są ludzi przerywający całkowicie lub częściowo pracę zawodo wą. Zakończenie pracy zarobkowej lub zmniejszeni przeznaczonego na nią czasu powoduje liczne konsek wencje. Człowiek nie ma już tak wielu kontaktó z kolegami i współtowarzyszami pracy i rzadziej bierz udział w różnych zajęciach społecznych, związanyc uprzednio z pracą zawodową. Utrata lub zmniejszeni kontaktów zawodowych wpływa na osłabienie więź przyjaźni. Utrudnione bywają również kontakty z ro dziną: zdarza się, że dzieci i krewni emerytów miesz kają w większych odległościach, zwłaszcza tam, gdzi istnieje duża migracja ludności. Okazje do odwiedzi stają się rzadsze. Proces ten ma charakter jakby świa domego wysiłku ludzi starszych, aby swą zmniejszon nergię i możliwości skierować na mniejszą liczbę ale ażniej szych czynności i uchylać się od żądań, którym ie mogą sprostać lub których nie chcą wypełniać. Stosowane często praktyki społeczne w postaci prze- isów dotyczących przejścia na emeryturę, ograniczo- ego okresu pełnienia funkcji urzędowych, limitów ieku i innych norm sprzyjają temu zachowaniu, cha- akterystycznemu dla ludzi w podeszłym wieku. Po- óbnie działa to, iż otoczenie oczekuje od ludzi star- zych określonego typu życia i sposobu zachowania się. tarego typu instytucje przeznaczone dla niedołężnych ‚udzi starych i dla psychicznie chorych, doprowadzając ’o absurdu izolację od otoczenia i zapewniając jedynie piekę, zamiast pomocy w reorganizacji ich życia, rzyśpieszają w sposób nie zamierzony ich wycofywa- ie się z życia społecznego (por. rozdz. VI, s. 185). becnie stosuje się częściej nowoczesną terapię i reha- ilitację.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *