Zagadnienie metod doboru dzieci najbardziej zdolnych

Widzimy, że problem zdolności, ich diagnozy i rozwoju, jest stawiany niezwykle ostro: uznawać czy nie uznawać istnienia zdolności, przeprowadzać czy nie przeprowadzać doboru zdolnych.

Najmniej opracowane i najtrudniejsze jest zagadnienie metod doboru dzieci najbardziej zdolnych. Istniejące metody nie sprawdzają się nawet podczas rekrutacji dzieci do szkół muzycznych, cóż dopiero mówić o doborze dzieci uzdolnionych naukowo, zwłaszcza matematycznie. Przeprowadzane olimpiady, jak pisze członek akademii A. Kołmogorow (1963): „pozwalają wyłowić najbardziej wygadanych, a rzeczywiste zdolności nie zawsze wiążą się z dostatecznym wygadaniem”.

Z tego wynika, że zagadnienie zdolności, w tym również zdolności umysłowych, nie zostało do tej pory ostatecznie rozwiązane. A. N. Leontiew twierdzi, że „Należy od razu wyraźnie rozróżnić u człowieka dwa rodzaje zdolności: po pierwsze, zdolności wrodzone lub naturalne, biologiczne co do swej istoty, i po drugie, zdolności specyficznie ludzkie, o pochodzeniu społeczno- -historycznym” (zob. s. 228).

Według A. N. Leontiewa, te dwa rodzaje zdolności zupełnie nie są z sobą związane, determinują je zupełnie różne czynniki. Zdolności naturalne kształtują się w oparciu o zadatki w procesie nabywania wiadomości, nawyków i umiejętności. Jako przykład takich zdolności A. N. Leontiew podaje zdolność szybkiego wytwarzania związków warunkowych, różnicowań itd. Ma on na myśli jakieś zadatki wewnętrzne, „formalne” wyniki nauczania, od których zależą dalsze możliwości działania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *