Dobry psycholog z Gdynii. Fachowa pomoc psychologiczna. Sprawdź sam!

Zjawisko „już widzianego” i „już przeżytego” – kontynuacja

Déja vu, déja vécu oraz inne poprzednio wymienione zjawiska, występują nieraz w przebiegu padaczki, zwłaszcza tzw. padaczki skroniowej. Między innymi M. Cole i O. L. Zangwill (1963) stwierdzili występowanie déja vu u blisko połowy spośród 27 chorych na padaczkę skroniową. Déja vu stanowi jednak objaw drobny i jego obecność nie świadczy bynajmniej o ciężkości choroby ani o złym rokowaniu. Na związek déja vu z padaczką zwrócił już uwagę H. Jackson w swoich pracach z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Jackson wskazywał zarazem, że „aurę intelektualną”, bo tak to zjawisko nazywano, stwierdza się również u ludzi zdrowych.

O częstości występowania déja vu dają pewne wyobrażenie wyniki badań, które przeprowadzili A. H. Chapman i N. I. Mensh w 1951 roku (wg T. F. Richardson i G. Winokur: 1967). Dotyczyły one osób pozostających pod opieką poradni ogólnej. Na ponad 200 osób średnio co trzecia przeżywała déja vu. Ludzie młodzi, tj. w wieku 20-35 lat, doznawali déja vu częściej niż starsi. Podobne wyniki otrzymali T. F. Richardson i G. Winokur. których badania objęły grupę 462 pacjentów przyjętych z różnych wskazań na oddział neurochirurgiczny (161 osób) lub do szpitala psychiatrycznego (301 osób). Badania przeprowadzano w przeciągu pierwszej doby pobytu pacjenta w szpitalu. Déja vu doznawało 40% badanych. Częstość występowania pośród nich déja vu była zatem nieznacznie wyższa niż stwierdzili to Chapman i Mensh u pacjentów poradni ogólnej.

Déja vu nie jest oczywiście objawem swoistym dla padaczki, aczkolwiek występuje w tej chorobie stosunkowo często. Z objawem tym spotykamy się również w niektórych przypadkach nerwic oraz, co należy podkreślić, u wielu ludzi w pełni zdrowych. Déja vu i doznania doń podobne pojawiają się niekiedy w marzeniu sennym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.